Pinsa: wszystko o najnowszym trendzie żywieniowym z Włoch

Pinsa Romana to rodzaj włoskiego pieczywa o owalnym kształcie, które na pierwszy rzut oka przypomina pizzę, ale różni się od niej w wielu aspektach. Oryginalny przepis na pinsę zawiera takie składniki jak mąka pszenna, mąka ryżowa, mąka sojowa, drożdże, sól, olej i woda. Wykorzystanie mieszanki mąk sprawia, że pinsa jest lżejsza i bardziej chrupiąca. Jej sekretem jest także długa fermentacja. Ciasto na pinsę trafia do lodówki na 24 do 120 godzin, zanim zostanie poddane dalszej obróbce. Dzięki temu proces fermentacji zostaje zakończony jeszcze przed spożyciem, a samo ciasto staje się puszyste, delikatne i dużo łatwiej strawne.

Historia pinsy sięga starożytnego Rzymu, gdzie wypiekano prosty placek z mieszaniny mąki i wody, który stanowił pożywny posiłek dla legionistów i rolników. To właśnie od łacińskiego słowa pinsere, oznaczającego „rozciągać”, pochodzi nazwa tego wypieku. Choć przez wieki pinsa była niemal zapomniana, na początku XXI wieku włoscy piekarze i szefowie kuchni sięgnęli po dawną recepturę i unowocześnili ją, dostosowując do współczesnych upodobań. Dziś pinsa jest niezwykle popularna w rzymskich pizzeriach i restauracjach, a jej sława stopniowo rozprzestrzeniła się na cały świat.

Sprawdź także: Sos bolognese – oryginalny włoski przepis

Choć na pierwszy rzut oka pinsa i pizza wyglądają podobnie, różnice między nimi są dość wyraźne. Różnią się:

●       kształtem – pinsa zazwyczaj jest owalna, pizza okrągła;

●       składem ciasta – do pinsy używa się mieszaniny mąk (pszennej, ryżowej, sojowej), pizza powstaje głównie z mąki pszennej;

●       czasem fermentacji – ciasto na pizzę wyrasta zwykle kilka godzin, pinsa dojrzewa nawet do 120 godzin;

●       konsystencją – pizza jest bardziej sycąca i cięższa, pinsa lekka, chrupiąca i puszysta;

●       sposobem wypieku – pizzę piecze się w bardzo wysokiej temperaturze, często w piecu opalanym drewnem, natomiast pinsę można upiec w piecu elektrycznym lub kamiennym.

Różnice widać również w sposobie podania. Pinsę pokrywa się dodatkowymi składnikami dopiero po upieczeniu. Ich dobór jest zupełnie dowolny i zależy jedynie od indywidualnych upodobań. Placek jest podawany „bianco”, tj. tylko z serem, bez sosu pomidorowego, albo klasycznie z sosem pomidorowym i serem. Jego smak można urozmaicić, dodając ulubione warzywa lub zioła. W efekcie pinsa uchodzi za zdrowszą i lżejszą alternatywę pizzy, idealną dla osób, które chcą cieszyć się włoskimi smakami bez uczucia ciężkości.

Za wyjątkowy smak pinsy odpowiada zastosowanie mieszanki różnych mąk, które łączą się ze sobą, dając interesujący efekt. Mąka pszenna dostarcza energii i jest podstawowym składnikiem wszelkich wypieków. Klasyczna mąka typu 405 jest używana głównie do wypieków delikatnych, takich jak ciasta, biszkopty czy biały chleb, natomiast typ 550 jest stosowany m.in. do produkcji chleba, bułek, ciast drożdżowych i domowej pizzy. Mąka ryżowa składa się w prawie 80% ze skrobi ryżowej i jest wyjątkowo drobnoziarnista, dzięki czemu daje ciastu wyjątkowej puszystości. Mąka sojowa wyróżnia się wysoką zawartością białka, zapewniając dobre wiązanie i strawność.

Ciekawi Cię, jak smakuje pinsa? Spróbuj przygotować ją samodzielnie w domu, korzystając z naszego prostego przepisu na lekkie i chrupiące ciasto. Wierzchnie składniki możesz dobrać zgodnie z własnymi upodobaniami. I pamiętaj – nie nakładaj ich na placek przed pieczeniem, ale dopiero po wyjęciu ciasta z pieca. Choć przygotowanie pinsy wymaga odrobiny cierpliwości, efekt z pewnością wynagrodzi czas oczekiwania.

Przepis na ciasto (porcja na cztery sztuki):

●       345 g mąki pszennej (typu 405 lub 550)

●       55 g maki razowej orkiszowej

●       70 g mąki ryżowej

●       30 g mąki sojowej (ewentualnie mąki z ciecierzycy)

●       0,5 g świeżych drożdży

●       300 ml zimnej wody

●       1 łyżeczka soli

●       1 łyżeczka oliwy z oliwek

Przygotowanie:

1. W dużej misce wymieszaj wszystkie rodzaje mąki.
2. Rozpuść drożdże w niewielkiej ilości wody, zgodnie z instrukcją podaną na opakowaniu. Do pozostałej wody dodaj sól.
3. Do mąki dodaj drożdże, wodę z solą i oliwę z oliwek, a następnie wyrabiaj ciasto przez około 10 minut, aż do uzyskania gładkiej masy. W razie potrzeby dodaj jeszcze trochę wody.
4. Ciasto pod przykryciem odstaw na 30 minut, zagniatając je co 15 minut.
5. Przełóż ciasto do większego, szczelnie zamykanego pojemnika i pozostaw do wyrośnięcia w lodówce na kolejne 48 do 72 godzin.
6. Wyjmij ciasto z lodówki na 2 lub 3 godziny przed pieczeniem.
7. Przez chwilę ponownie je zagniataj, następnie podziel na cztery części, przykryj i pozostaw do wyrośnięcia na kolejną godzinę.
8. Rozgrzej piekarnik do temperatury 240°C, włączając termoobieg.
9. Rozciągnij ciasto pinsa i uformuj podłużny, owalny placek. Ciasto spłaszcz, ale go nie wałkuj.
10. Ciasto może mieć nieregularny kształt i pęcherzyki powietrza. Końcówki brzegów ciasta powinny być tak cienkie jak w pizzy.
11. Jeśli nie masz podłużnej, metalowej brytfanki, możesz położyć ciasto na blachę posmarowaną olejem.
12. Piecz pinsę przez około 15 minut, a następnie wyjmij ją z pieca i ułóż na niej swoje ulubione składniki.

Sprawdź także: Przepisy na tartę flambée: niezwykła piątka

Pinsa, podobnie jak pizza, daje ogromne możliwości kulinarne, a jej neutralne, lekkie ciasto doskonale komponuje się z wieloma różnorodnymi dodatkami. Najbardziej klasycznym wariantem jest pinsa margherita, przygotowywana z sosem pomidorowym, mozzarellą i świeżą bazylią, która podkreśla prostotę włoskiej kuchni. Inną popularną propozycją jest pinsa bianca, podawana bez sosu pomidorowego, często tylko z oliwą, rozmarynem i odrobiną soli morskiej. Świetnym połączeniem jest również pinsa z dojrzewającą szynką parmeńską, rukolą i startym parmezanem, a dla miłośników intensywniejszych smaków – wersja z gorgonzolą i orzechami włoskimi. Można spotkać także pinsy serwowane na słodko, na przykład z ricottą, owocami sezonowymi i odrobiną miodu. Dzięki swojej wszechstronności pinsa sprawdzi się zarówno jako szybka przekąska, elegancka przystawka, jak i pełnoprawne danie główne, które można dopasować do indywidualnych upodobań.

Pinsa Romana to wyjątkowy wypiek, który łączy starożytną tradycję z nowoczesnym podejściem do kuchni włoskiej. Lżejsza i łatwiejsza w trawieniu niż pizza, zachwyca chrupiącą skórką i puszystym wnętrzem. Dzięki prostemu przepisowi każdy może spróbować przygotować ją w domu i odkryć nowy smak Włoch. Jeśli lubisz pizzę, z pewnością docenisz wspaniały smak pinsy, która stanie się Twoim nowym, ulubionym daniem.

Czy pinsa jest zdrowa?

Pinsa uchodzi za zdrowszą alternatywę pizzy, ponieważ jej ciasto powstaje z mieszanki mąk – pszennej, ryżowej i sojowej – dzięki czemu jest lżejsze i łatwiej strawne. Długi proces fermentacji sprawia, że gluten zostaje lepiej rozłożony, a ciasto ma niższy indeks glikemiczny. Pinsa zawiera też mniej kalorii i tłuszczu niż klasyczna pizza, co czyni ją dobrym wyborem dla osób dbających o dietę.

Czym się różni pinsa od focacci?

Focaccia to rodzaj włoskiego pieczywa, które jest puszyste, grubsze i przypomina chleb, natomiast pinsa ma formę cienkiego, chrupiącego placka zbliżonego do pizzy. W cieście na pinsę stosuje się mieszankę mąk i długą fermentację, co nadaje jej lekkości i wyjątkowej struktury. Focaccia zazwyczaj podawana jest z oliwą, ziołami lub solą, a pinsa stanowi bazę do różnorodnych dodatków, takich jak ser, szynka czy warzywa.

Czy pinsę można jeść na zimno?

Tak, pinsa smakuje dobrze również na zimno, ponieważ jej ciasto zachowuje puszystość i chrupkość nawet po ostygnięciu. Dzięki temu świetnie sprawdza się jako szybka przekąska lub lunch na wynos. Choć najczęściej podaje się ją prosto z pieca, to w wersji schłodzonej wciąż zachowuje walory smakowe.

Co można położyć na pinsę?

Na pinsę można nałożyć zarówno klasyczne włoskie dodatki – sos pomidorowy, mozzarellę i świeżą bazylię – jak i bardziej wyszukane składniki, np. prosciutto crudo, rukolę, gorgonzolę czy grillowane warzywa. Dzięki lekkiej strukturze ciasta świetnie sprawdzają się zarówno delikatne, jak i intensywne smaki. Popularne są także wersje na słodko, z ricottą, owocami czy miodem.